3 w 1. Bełchatów po ran n-ty.

Poniedziałek, 18 kwietnia 2011 · dodano: 21.04.2011 | Komentarze 2

Jest to suma z trzech dni. Najbardziej owocny był poniedziałek, ale zacznę od początku.

W sobotę byłem zawalony, musiałem uporać sie z kilkoma zadaniami, na koniec zostało mi ogarnąć pedały w Laluni, bo lewy skurczybyk przestał się kręcić. Rozgrzebałem dziada z tata, ale okazało się, że brakuje kulek i w ogóle nie miałem do tego ani ochoty, ani głowy, ani zapału. No to założyłem stare pedały, oryginalne od Laluni, które kiedyś zaczęły trochę "jazgotać". Ale po leżakowaniu w komórce przez pół roku nabrały ochoty na kręcenia i działają jak "talala". Musiałem je jedynie wspomóc niewielką ilością smaru angielskiego, który upchnąłem za pomocą płaskiego śrubokrętu;) Można? Można! Potem przyjechał z Bełchatowa Patryk, zachciało mu się odwiedzić kumpli w Zelowie;) Wyjechaliśmy do Bartka, potem do Kacpra, aż w końcu pojechaliśmy na Kwasa zapoznać się lepiej z Vaclavem:)

Niedziela to było totalne kiszenie się w aucie. Pojechałem z familią w odwiedziny do dalszej rodzinki, przy okazji zaprosiłem chrzestnego na imprezkę osiemnastkową. Trochę u jednej cioci, trochę u kuzyna, trochę tam, nieco siam, dodatkowo droga w jedną stronę to 2 godzinki, tak więc prawie cały dzień zszedł właśnie na to "chałupkowanie". W drodze powrotnej w Buczku widziałem gigantycznie długą kolejkę po lody, które są tam bardzo dobre. Kolejka nie przesadzając była tak długa, jak po srajtaśmę w czasach PRL. Tak przynajmniej stwierdziła moja mama. Ja tez nabrałem ochoty na lodzika, nie miałem jednak ochoty na stanie w kilometrowej kolejce, pojechałem więc z Kacprem na Saską. I to w zasadzie cały mój niedzielny dystans.

Poniedziałek musiałem poświęcić na uczestnictwo w kursie pierwszej pomocy organizowany przez Sztab. Nie tyle co musiałem, lecz chciałem. I tak w tajemnicy przed tatą (za zgodą mamy) pojechałem rowerkiem do Bełka. Akurat w tym czasie, kiedy jechałem do mojego szanownego miasta powiatowego, mój tata powinien wracać autobusem pracowniczym do domu. Mijając każdy większy samochód ( busa albo coś bardziej gabarytowego) miałem stracha, że mnie zobaczy, na całe szczęście okazało się, że ojczulek wrócił 3 godziny później;)

A sam kurs? Fajna sprawa, robiłem za poszkodowanego, leżałem sobie wygodnie na kocyku, a Wasyl mnie ratował. Czego się nie robi w celach edukacyjnych. Polecam Wam serdecznie takie przedsięwzięcia, podstawowe umiejętności udzielania pierwszej pomocy są niezmiernie ważne!

Po kursie wstąpiłem do Patryka, przeszliśmy się przez park, w którym zrobiłem jakieś byle jakie zdjęcia, bo już kompletnie nie miałem czego fotografować, sił za dużo tez nie miałem... Dlatego wielkie sorry z góry;)

Jeden z bełchatowskich parków © causeilovemybike

Kawałek parku. © causeilovemybike

Akurat czekając przed przejsciem dla pieszych z Ptrykiem zadzownił do mnie tata:
- Gdzie jesteś? (Ups, zorientował się??!!)
* Yyy, za Łobudzicami. A co sie stało? (Wybrnąłem)
- A nie, nic, tylko przyjedź do domu, to weźmiemy to zaproszenie i zawieziemy cioci do Bełchatowa, okej? To za ile będziesz?
* Yy, za 40 minut, okej? (Kurde, jak ja zdążę?!)
- No dobra, cześć.

Fajna sytuacja, pozostało mi tylko podpierdzielać do domu. Przyjechałem spocony jak mysz, zjadłem w biegu jakaś kanapkę i dziesięć minut później siedziałem w aucie z tata i podążałem do Bełchatowa. Oczywiście nie dałem niczego po sobie poznać, że właśnie stamtąd wróciłem.

A moja mama stwierdziła, że to były bardzo ciekawe emocje ukrywać takie kłamstewko przed tata. Hoho, tylko żeby mu za często tak nie ściemniała!

I tak oto streściłem Wam trzy moje dni, hoho, zaczyna się z tego robić bardziej dziennik, niż blog rowerowy:)

Pozdrower!