Czyżby nadchodziła już wiosna?

Poniedziałek, 17 stycznia 2011 · dodano: 17.01.2011 | Komentarze 0

Śmiało mogę na samym początku stwierdzić, że był to wyjątkowo miły kawałek dnia. Pogoda wyśmienita, słońce coraz śmielej ogrzewało zmęczoną zimą i roztopami ziemię. Wspólnie z Przemkiem podczas naszej wczorajszej, a w zasadzie nawet dzisiejszej nocnej rozmowy na GG stwierdziliśmy, że trzeba wybrać się na małą objazdówkę, właściwie objazdoweczkę terenu;)

Tak więc, kiedy już wstałem leniwie niczym słoń z łóżka w godzinach blisko południowych, znowu niewyspany (bo spałem tylko 10 godzin), ogarnąwszy swoje zacne ciało, ubrawszy wiosenna kurtkę wyszedłem na świeże powietrze pobabrać się w Kettlerowskim smarze;) Zniwelowałem ogromne luzy, które nawiedziły wiekowe już mechanizmy tegoż oto statku, nie mniej jednak bardzo szlachetnego;) Akurat walczyłem z wyłażącą, niczym glisty po ulewnym deszczu, rdzą na łańcuchu i przebrzydłym błotem we wszystkich zakąteczkach.

Kataklizm opanowany, wyruszyliśmy. Pierwsza reakcja? "O kurde, ale ciepło, a jest przecież styczeń". No właśnie, ja chcę już wiosnę, mój rower chyba także... Nie chyba, tylko stanowczo TAK!

Pierwszy przystanek u Malwiś. Wpadliśmy ją odwiedzić. Pokazałem jej brutalne oblicze świata na www.hcfor.pl, obejrzeliśmy te wszystkie obrzydliwe obrazki, które miały być dla nas przestrogą, oduczyć nas nieuwagi na drodze, w życiu. No i była to też dobra lekcja anatomii i generalnie biologi, bo "flaki" były motywem przewodnim. Było też dużo śmiechu. Ważnym motywem były również relacje między siostrami;) Młodą panna M. i starszą panną M. Asz te młodsze istoty są krnąbrne i marudne. Dalej tematu nie rozwijam, bo tak i koniec;)

A potem nastąpiła nieskończona aria ochów i achów, jak to fajnie się jedzie, jakie świetne niebo, piękne chmurki, miły wietrzyk, świeże powietrze, cudowna lekka wilgoć w powietrzu, która poruszała moimi skamieniałymi zmysłami. I to słoneczko, znowu niebo, kolejny raz słoneczko i niebo, niebo, niebo. Zimą człowiek nie zadziera tak wysoko głowy, bo ciągle coś pada i leciałoby w oczy, ale w czasie takiej sprzyjającej pogody brak zachwytu nad walorami przyrody byłby naprawdę znacznym nietaktem...

Kolejny przystanek: Patyki. Dla odmiany byłem zachwycony wszystkim co mnie otacza. Już tak mam, że życie mi się podoba;)

Następnie trochę trasy, przeplecionej zachwytami, slalomem z racji zimowych dziurawych wykwitów na drogach.

Niepoetycko kończąc odprowadziłem Przemka pod dom, pojechałem pod second-handa Moniki, z którą trochę pogadałem, wymieniłem się przykrymi newsami. Temat przykry, nie cichłbym wspominać. I wróciłem do domku. A zaraz spotkanie z kumplami na działce, gdzie nie byłem chyba już miesiąc...

Ahaa, przeprosiny. Nie zrobiłem żadnych cudnych i chwytających za serce zdjęć, które poruszają pozytywnie naszymi zmysłami estetycznymi, bo wtedy ja nie mógłbym skupić się na zachwycaniu się naturą... Ale nadrobię to, spoko;)

Pozdrower i dużo pozytywnych emocji na rowerze;)